Bu neseli , ayni zamanda ironik noel sarkisinin hikayesini yillar önce Rosemarie'den duymustum.
Kilise, aristokrasi ve otorite ile "basit halkin" - ki o zamanlar latince sadece ya din adamlarinin, ya da parasi olan haliyle egitim imkani olan varlikli kesimin bildigi, konustugu ve yazidigi bir dil oldugu icin, ortacagda büyük kismi okuma yazma bilmeyen halkin pek anlamadigi bir dil idi ayni zamanda. herkesimin bir araya geldigi noel ayinlerinde söylenen bu sarkinin icinde hepsi karisik. herkes icin bir seyler var. Hem didaktik, hem de kosullarla dalga geciyor.
Ubi sunt gaudia?
Nirgend mehr denn da,
Wo die Engel singen
Nova cantica,
Und die Harfen klingen
In regis curia.
Eia, wär'n wir da!
Beyrut'ta noel zamani , 2007
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen