kar, kis, buz, noel etc...

yine bir yil bitmek üzere, noel tatili basladi. 

Historical Thesaurus of the Oxford English Dictionary

Sonunda yayinlandi, "Historical Thesaurus of the Oxford English Dictionary" ekimin sonundan beri artik kitapcilarda. 1969larda baslayip 2009da biten tam 40 yillik bir calismanin sonucu.

600.000 kelime ve 235.000 kategori, adindan da anlasilabilecegi gibi thesaurus klasik sözlükten ayiran en önemli özellik kelimelerin alfabetik siralanmasi degil konulara göre ayrilmasi. Örnegin “animals” icin degisik kategorilerlere ayrilmis tam tamina 46.000 aciklama var. Ingilizcenin taa baslangicina gidip besinci yüzyildan günümüze kadar geliyor.

Ben Glasgow üniversitesinden Professor Christian Kay baskanliginda yürütülen bu projeyi ilk kez 1990larin baslarinda duymustum. O dönemler bir iskoca asik olup Glasgow’da yasamaya karar veren Miranda’yi sik sik ziyarete gidiyordum. Üniversite kampüsünde büyük bir saygiyla 1978 lerdeki yangindan bahsedip, bu sözlügün hemen hepsi elle yazilmis tüm kartlarinin bulundugu metal dolaplarin yangindan nasilda zarar görmeden kurtarildigini anlatmisti. O dönemde henüz eldeki haliyle bir kopyasi bile yokmus. Daha sonraki yillarda bilgisayarin kullanim alaninin giderek gelismesi, calismanin bir kismini kolaylastirsa da büyük cogunlugu yine klasik kart sistemiyle elle yapilmisti.

Sözlük icinde henüz uzun gezilere cikmadan, söyle yüzeysel bir göz atinca aslinda dillerinde yasayan organik yanlarini fark ediyor insan. Dillere, ardindaki kültür ve tarihe meraklilar icin bulunmaz bir hazine. Dil gelisme ve degismeye hic ara vermeden devam ediyor, eminim yeni bir thesaurus calismasi coktan baslamistir bile.


Historical Thesaurus of the Oxford English Dictionary
With Additional Material from A Thesaurus of Old English
By Christian Kay, Jane Roberts, Michael Samuels, Irene Wotherspoon
ISBN13: 9780199208999
ISBN10: 0199208999
Hardback, 3952 pages Oct 2009
Oxford University Press

El Dorado!

Dün Münih’de bir mezarligin kilisesindeydik. Ailenin hemen hemen tüm yaslilari oradaydi, yas ortalamasi bayagi yüksekti. Tony’nin 46 yasinda aniden ölümü belki de bu yüzden iyice can acitici. Bavyerayi bilenler anlar, orada bavyeralilarin otoriteyle, neseli bir baskaldirisla karisik mizahlariyla bas edebildikleri koyu bir katoliklik hakimdir. Cenaze kalabaliginin büyük olasilikla cogunun katildigi ilk protestan cenaze ayiniydi. Hepimiz üzgün ve suskun rahibin sözlerini beklerken, ortaliga birden su meshur western müzigi El Dorado yayildi. George Alexander'in güclü sesiyle önce herkes irkildi, sonra giderek ritme kapilip dinlerken herkes kendi anilarina daldi.

In sunshine and shadow, from darkness till noon
Over mountains that reach from the sky to the moon
A man with a dream that will never let go
Keeps searching to find El Dorado
So ride, boldly ride, to the end of the rainbow

Ride, boldly ride, till you find El Dorado
....

Tony‘nin en sevdigi sarkiymis. Walther, Bernhard, ben ve Gunther gözlerimizle gülmek ile saskinlik arasinda gidip geldik biraz, ama biz de sarkinin ritmine kendimizi biraktik en sonunda. Ben de yagmurlu gri bir münih mezarliginda  Tony’nin cocukken oynadigi, dolastigi günesli genis, sonsuz Güney Afrika ciftliklerini hayal ettim.

Antonie -alias Tony- aile icinde biraz karanlik ve sisli bir efsane gibiydi. Hepimiz, hakkinda duydugumuz seyleri bir araya ekleyerek, uzak ama merak cekici bir hayat hikayesi yaratmistik.

Dedeleri 17. yüzyilda Hollanda’dan kalkip Güney Afrika’ya yerlesmis „Buren“ lardandi Tony. Buren Güney Afrika’daki apartheid yönetimindeki korkunc rolleri malumdu. 80lerden 90’larin baslarina dogru artik neredeyse tüm dünyanin katildigi ekonomik ambargonun iyice daralmaya basladigi dönemlerde herkesin bu kadar uzun sürebilen apartheid ve sonuclarina  karsi tepkileri bayagi artmisti. Tony ve ailesinin apartheidi desteklemeleri aile icinde suskunlukla cezalandirmisti.

Neden kimsenin aklina ona direk sormak gelmedi, simdi düsününce bana eskiden de oldugu gibi tuhaf geliyor. Tony kuzenlerin en genci Andrea ile evlenmisti, Andrea’nin annesi tante Lily bunu sessiz ama kesin bir izolasyonla uzun zaman aileden uzak tutmustu. Ailenin degisik nedenlerle bir araya geldigi dügünler, cenazeler, yas günleri, noel gibi hemen hic bir toplantisinda Tony yoktu. Naif kuzen Andrea’nin bazen agzindan kacirdigi ufak gündelik ayrintilarla Tony hakkinda bir seyler duyuyorduk.

Bu durum sanirim on yil kadar filan sürdü, taa ki yine baska bir kuzen hepimizi tek tek Salzburg’a dügününe davet edene kadar. Böyle haberler aninda yayilir: Tony’de gelecekmis!!!

Tony tam bir devdi, öyle kocamandi ki, onunla konusurken insan kendini cüce  hissediyordu. Elini siktigi insana, elini bir kiskaca kaptirdigi hissi veriyordu. Erkek kuzenler gücün bu kadar maskesiz sergilenmesine sasirmislardi. Vücudu sanki saf bir kas paketiydi, rustikal bu bütünlükte tek yumusaklik mavi gözleriydi. Ama genel hava o kadar ürkütücüydi ki onun gözlerinin icine bakmak hic de kolay degildi. Kimseyi takmayan, herseyin disinda bir havasi vardi. Küstah bir kendini begenmislikden cok, ben buraya yanlislikla düstüm ama egleniyorum havasiydi.

Tony bütün diplomat cocuklari gibi cok erkenden ülkesinden ayrilmisti. Cocuklugunun bir dönemini Almanya’da, bir dönemini Ingiltere’de, bir bölümünü de Güney Afrika’da gecirmisti. Yine benzer sartlarda büyüyen cogu diplomat cocugu gibi okul hayatinin büyük kismi yatili okullarda gecmisti. Cocukken gecirdigi atesli agir bir hastalikdan sag kurtulmus, ama geride yasi ilerledikce siklasan, cok canini yakip, yer yer normal hayatini etkileyecek nöbetler birakmisti.

Zaman icinde ailesiyle iliskileri zayiflamis, irkci yönetimin degismesinden, Mandela’nin baskan secilmesinden sonra bir daha da Güney Afrika’ya ayak basmamisti.

Rahibin söyledigine göre cok caliskanmis, isini ve insanlara yardim etmeyi seviyormus. Hayatinin son üc haftasi hic kolay gecmemis, hatta bir ara Andrea’ya artik yolculuk zamaninin geldigini ve onu hayatta yanliz birakacagi icin cok üzüldügünü söylemis.

Onu en son gördügümüzde onkel Ernst’in 80. dogum günüydü, gecen ekimdi. Tony bir süre sonra kalabaliktan sikilip her zamanki gibi odasina cekilmisti. Ayrilirken odasina girmis hoscakal demistim, belki de artik bana alistigi icin uzun uzun teraryumlarini, besledigi ve yetistirdigi sürüngeleri, kocaman, ürkütücü yilanlarini göstermis, gurur ve heyecanla yeni planlarindan bahsetmisti.

Hava sartlari nedeniyle Istanbul’a inemiyoruz!!

Haftasonu korkunctu, dört saatlik yolculuk neredeyse 18 saate yaklasti. Beyrut-Frankfurt ucusu korkulu bir rüyaya dönüp, Istanbul üzerinde alcalip az daha piste degmisken ani bir yükselisle ucak yeniden havalaninca kendimizi Izmir’de bulduk!!!

Saatler süren bekleyis, THYnin pek yetenekli calisanlarinca tam bir kabusa dönüsüp, dört ucaklik kalabaligin o geceyi Izmir’de otelde gecirecekleri kesinlesmeye baslamisken, aniden bir mucize oldu ve sadece dört kisi baska bir ucakla Frankfurt’ta dönebildik!

Evet bu iste yine bir bavul hikayesi var. O hengamede simdilik kaybolan bir bavul! Kimbilir önümüzdeki haftalarda kac ülke dolasip sonra bize ulasacak-umarim icindeki Beyrut kokusunu kaybetmeden.

Beyrut'ta gelince hayat yavasca normale dönüyor, gelisme yardimlari tüm hiziyla isliyor. savasin hem eski hem de aktüel izleri heryerde. Ama Beyrut'lular her zamanki gibi kalkip kollari sivayip hayatlarina devam ediyorlar. Canli gece hayati yeniden baslamis. Önümüzdeki yillarda bir iki yilligina Beyrut'ta yasama ve calisma  istedigim yeniden canlandi. Bakalim...

Gemayzeh  'in harika ev girisleri

Haret Hreik semtinde hala savasin izleri var

Gemayzeh caddesi

müzeler acik

ucurtma ucurma istegi bitmiyor

Place d’Étoile cevresi

Beyrut gercekten cok dilli

Chouf, Mir Amin Palace Hotel

Hamra'da ic avlular

Son yolculuk icin bir bavul

Fritz Roth bundan bir kac yil kadar önce, bes yüz kisiye, hepsi ayni kücük, siyah deri bavulu gönderip, icine son yolculuga cikarken yanlarina ne almak istediklerini koyup ona geri göndermelerini rica etti, hem bir kitap ve film, hem de bir sergi calismasi icin.

Herr Roth’un meslegi hem cenaze kaldiricisi hem de Avrupa’da yaygin olan bir tür yas psikolojik danismanligi. O yüzden ölümle icli disli birisi. Ama onu asil ilgilendiren farkli kültürlerde ölüme bakis sekli. Elbette kefenin cebi olmadigini herkes bilir, bu bavulun icine son yolculukta alinacaklar bir cogumuz icin sembolik. Asil amac insanin varolus ve ölümle, özellikle de kendi ölümüyle ilgilenmesi. Herr Roth, ölümün de en az yasamimiz kadar cok renkli ve cesitli oldugunun zaten epeydir farkinda isi geregi.
Bir kac ay sonra gönderdigi 500e yakin bavulun bir kismi bos „yanima hic bir sey almam“ diye geri gönderilmis, sanirim ben de bu gruba giriyorum.

Geriye gelenlerin icinden secilmis yüz civarinda bavulu 2005 den bu yana bir cok sehirde gezen sergide görmek mümkün. Her bavulun yaninda sahibinin yazdigi, kendi fotografini ekledigi ve icindekileri neden sectigini anlatan birer sayfa da eklenmis. Bu yüz kisinin icinde ünlü sanatcilar, yazarlar, oyuncular ve bizler gibi siradan kadin ve erkek ölümlüler var. Icinde neler neler var bu bavullarin, tika basa doldurulmuslarin yaninda, hemen hicbir sey olmayanlara kadar uzanan epey genis bir skala. Önce insanin icindeki röntgenciyi ortaya cikariyor gibi gözükse de, insana bir süre sonra bu yasam yolculugunu ve haliyle kendi ölümünü de düsünüyor; giderek daha cok mesgul eden soru: "ben olsam yanima ne alirdim?"

Alisilmis, kullanilmis, kullanilacak, anilarda kalmis, planlanmis ama hala yapilmamis, her gün kullanilan, sevilen, okunan, seyredilen, dinlenen, yenilen, icilen, bakilan, özlenildigi, ihtiyac olundugu sanilan bir dolu gündelik sey. Ya artik epeydir gecmiste kalmis, ya da hala umutla beklenen, sefkatle özlenen, tutkuyla sevilen bir dolu insan ve anilari. Hayatin bir döneminde birlikte yasanilan hayvanlar, gezi anilari, okunmus ve okunmamis eski mektuplar, bir dönem önemli bir anda ya da durumda dinlenmis müzik parcalari, imgelerle dolu bir dolu sey.

Cogu alisilagelmis seyler, kitsch'in her zamanki naif duygusalliginin klasik örnekleri, bazilari ise bavulu hazirlayanlar kadar muzip, neseli, alayci, tad ve keyif düskünü, bazilari ciddi, felsefik, bazilari ise özlemle dolu ve acitici. Ama hepsi bir sekilde hazirlayanin bu dünyayla da iliskisini bize düsündüren, tahmin ettiren, bir cesit oyuna davet eden bir sergi.

Benim en ilgimi cekenler; bir kasabin sectigi ve -hayatina giren insanlar disinda, öldürdügü tüm hayvanlar icin de oldugunu tahmin ettigim- yazdigi dört kelime - ask, tesekkür, özür, hayir-, bir gazetecinin hayatinda yük gibi hissettigi, kendini baglayan agir zincirini bavuluna koymasi, artik öldükten sonra nasil olsa icilir deyip tütün, pipo ve temizleme fircaciklarini bavuluna koyan bir kabarettist, cocuklarinin eski bebeklik ayakkabilarini ve ölen esinin resmini koyan bir anne, bir peyzaj mimarinin koydugu 12 tane elma ve yanlarina cizdigi elma agaciyla acikladigi yasam ve mevsimlerin 12 aylik siklusu, bos bir bavulun icine konulmus "hic" yazisi, tünelin ucundaki isiktan gözlerini korumak isteyen baska birinin bavuluna koydugu gözlük, yine bu bilinmeyen yolculukta ise yaracak ve diger dünyadaki hiza alismak icin, kolay kaymayan, altlari lastikli coraplar ve bir yanik kremi koyan bir psikoterapistin bavulu, bavulunu agzina kadar bilmece , bulmaca defterleriyle dolduran bir fotografci, asla okumaktan vazgecemedigi 10 ciltlik Marcel-Proust serisi koyan bir baskasi, genc bir ögrencinin kumdaki ayak izlerini bavuluna koymasi, epeydir kaybettigi esinin üstünü örtmek, onu isitmak icin bavuluna siyah bir örtü ve cin mutluluk kekleri koyan kadin, yine icinde sadece ölü gömlegi bulunan baska bir bavul, cok uzun sürecegi tahmin edilen bu son yolculukta köpegi icin cesit cesit mama doldurulan baska bir bavul.

Bütün diger bavullarin arasinda belki de en basit ama en etkili olan bavul, icinde kücük bir ayna olan kutu olani. Kim bakarsa onun yüzünü gösteren, apacik, ciplak, basit, kendi varolusumuz.

Sam Mendes'in yeni filmi: Away we go

Sevimli bir film “Away we go”. Bir tür Road-Movie. Hepimizin tanidigi ünlü “star”lar yok bu filmde. Sam Mendes’in son filmi, tabii eger yeni bir film cekmeye hemen baslamadiysa . Sam Mendes’in diger filmlerini izleyenler - American Beauty, Road To Perdition, Jarhead, Revolutionary Road- bu filmlerin ardindaki titizce ve uzunca bir hazirlanma döneminin oldugunu tahmin ederler. Sam Mendes acele etmeden calisan bir sinemaci. Senoryadan filmin cekimine ve daha sonrasina kadar her dönemi acaip uzun süren hazirliklarla geciren biri.

“Away we go” ise bir istisna sayilabilir. Daha “Revolutionary Road”un cekim sonu son calismalari bitmeden eline gecen Dave Eggers ve Vendela Vida ciftinin yazdigi senaryo o kadar ilgisini cekiyor ki hemen filme baslamak istiyor. Sonunda ortaya cikan bu sevimli filmin hic aceleye gelmis hali yok. Aksine bizi hemen icinde ceken, seyircileri birer röntgenciye cevirmeden, bu ilginc yolculuga ortak eden bir film cikmis ortaya.

Burt (John Krasinski) ile Verona (Maya Rudolph) nin ilk bebeklerinin dogumuna bir kac ay kala yola cikis, arayis ve varis hikayeleri. Bir tür eve varis da denebilir; insan nasil ve nerede kök salmaya karar verir, aile olmak nasil ve nerede baslar, artik günümüzde herhangi bir yerde gercekten kök salinabilinir mi, ya da ebeveyin olmanin cesitli halleri nasildir diye bir dolu seyi akla getiriyor. Kuzey Amerika’da bir tür Odysee, Colorado'dan baslayip, Phoenix, Tuscon, Madison, Montreal, Miami...
Ben filmi izlerken ve sonrasinda sik sik Richard Sennett’in “The Corrosion of Character”ni düsündüm.
Kendimize bu dünyada yasayacagimiz bir yer secerken meslegimiz ve isimiz disinda baska neler rol oynuyor? Bir yerle bir mekanla kurabildigimiz iliskimiz, insan iliskilerimizden bagimsiz mi? Zamanin bizi ve sartlarimizi degistirmesi, anilarimiz, yeni bir hayat tahayyülünde hangi rolleri oynuyorlar? Yoksa yeni bir hayat, aslinda tek olan hayatimizin herhangi bir noktasinda ki köklü degisimin baska bir ismi mi?
Yer yer varolus kaygili, heyecanli, hüzünlü, neseli ama en önemlisi umut dolu olumlu bir film bu, ben sevdim.

yaz bitti

Erken baslayip bir kaybolan, sonra yine tüm sicakligiyla gelip bizi gölgelere kaciran, hayli uzun süren yaz benim icin dün bitti, sonbahar basladi. Dün sabah erkenden -son yillarda iyice benim üstüme kalan bir vazife oldu bu is- köpegimizle disari ciktigimda, kapiyi acip nefesimi kesen soguk ve islak havayla karsilasip, hemen iceri geri kacmayi düsünsem de köpegi olanlar bilirler, daha hazirlanirken sevincle, heyecanla önümden merdivenleri kosarak inip beklentiyle gözlerimin icine bakip "hadi artik gel" diyen köpegimizi hayal kirikligina ugratmak iyi olmazdi. Sanirim bu is düzenli ve zorunlu yapilmasi gereken bütün seyler gibi hazirlanip baslayana kadar acaip bir ic cekismesine neden olup, sonra da ilk adimla cikana kadar da süren bir sey. Disiplinle ilgili bir sey olsa gerek, ben de fazla olmayan bir sey!

Sonrasi merakla burnunu her yere sokan bir köpekle sürekli yeni bir seyler kesfetmek zaten. Nehir kiyisinda kimsecikler yoktu, tek tük, her havada ve her sabah devam ettiklerine inandigim beni gülümseten inatci ic disiplinleriyle kosanlar disinda. Karsidaki orman ise sisler icindeydi. Ne zaman bu aylarda oralarda dolassam aklima hep yillar önce yasadigimiz acaip uzun süren yaz aklima gelir. Neredeyse ekim sonuydu ama her yan günesliydi karsidaki banklarda oturup güneslenirken, nehirde yüzenleri, fiskiyeli oyun alaninda kosusan cocuklari hatirliyorum. Benim gibi hafizasi renkler, sözcükler, müzik ve kokularla isleyen biri icin bunlardan bir tanesi bile yetiyor yillar önceye dönmek icin.

Bu yaz nasil gecti? Önce mezuniyet törenleri, haftalara yayilmis upuzun bir kutlama haline ortak olma. Sonrasi yolculuklar, is, sonra firsat buldukca yine yolculuklarla gecti. Avrupa’nin en sevdigim yanlarindan birisi bir kac saat icindeki uzakliklara, degisik dil ve kültürlere dalmanin kolay olusu. Önce, her yilki ufak bir toplanti icin yine bir Londra ziyareti. Kalan zamanda cok severek dolastigim, her seferinde yeni bir seyleri fark ettigim Tate Modern. Benim son yillarda iyice derinlesen Hans/ Jean Arp hayranligim -aslinda karisi Sophie Taeuber-Arp la birlikte demek daha dogru olacak, hani su 50 isvicre frankinin üstünden bize birazda üzüntülü gözlerle bakan Sophie- orada ki ufak Arp isiyle yine canlandi. Bir de bu sefer Anselm Kiefer’i fark ettim, yani gercekten baktim ve fark ettim. Daha önce gördügüm islerine hic benzemeyen tuhaf, koca boyutlu, ama digerleri kadar insanin icini acitmayan bir seydi. Anselm Kiefer'le gercekten mesgul olmak gerek, ne zaman ondan bir seyler görsem, icimi yakan beni hemen oradan uzaklastiran bir seyler var. Ama haksizlik ettigimi de bir yandan hissediyorum. Sonra bir sucluluk duygusu yayiliyor icime.

Sonrasi Londra'da azicik yeni mahalleler kesfetmek vs.. Hava bu yil nereye gitsek bizimle gelen sicacik yaz havasiydi. Londra’da bazen agustos ayinda bile islanmak icten degilken, eylül ortasinda yazi yasamak harikaydi.

Londra'dan kalanlar

Döndük, ardindan benim duvarin yiklisindan beri ilk kez gördügüm dogu bölgesine üniversitenin bir toplantisi icin gittik. Halle, Meisen, Leipzig, Dresden, Königstein, Pirna, Glashütte, Bastai sonrasi doguya cek sinirina yakin köylerden, kasabalardan dolasarak bavyera üzerinden yine güneye döndük.

Halle sevimli bir üniversite sehri. Göz kamastiracak kadar zengin, insanin agzini acik biraktiracak kadar güzel hazirlanmis bir arkeoloji müzesi var - Landesmuseum für Vorgeschichte-. Özellikle oryantalistlerle ve etnologlarla gecirdigimiz günler -Yemen üzerine bir toplantiydi- dogu üniversitelerini biraz tanimami sagladi.
Bazen diger disiplinlerin bir araya gelmesinin ne kadar faydali oldugunu bana bir kez daha gösterdi. Eski yazili kaynaklardan alternatif tibbi bitkileri arastiranlar, eski göcebe kavimlerin vebanin dagilmasindaki rolü, yoksullukla mücadelede alternatif tarim, endemik bitki türlerini cogaltma, ah, daha buna benzer bir dolu konu. En ilgimi cekenler ise, Louvre müzesinden eski metinleri analiz ederken DTT kalintilariyla karsilasan o yüzden arastirmalarina biraz ara veren bir fransiz etnolog, bir de bundan taaa 40 yil önce kara yoluyla Yemen’e gidip orada bes yil kadar calisan yine bir fransiz doktorun sundugu dogu ve batinin tibba bakisini karsilastirdigi konusma oldu. Sonra Israil'den, eskiden Frankfurt'ta yasamis bir müze kuratörün cok eski dini metinlerde buldugu hastalik ve tedavileriyle ilgili konusmasi. Bir canada'li doktordan dogal uyusturucu kat'in etkileri, bir amerikali etnologdan yine kat'la iyice uyusma halinin edebi ve felsefi metinlerle ilgisini filan dinledim. Yemen'li üniversite mensuplarinin cogu eskiden dogu almanya' da okumus ve doktora yapmis güney yemen'lilerdi. Bir rus son derece sikici bir konusmayla Yemen’deki dogal balin azalisi ve sekerli hileli balin yayginlasmasi, yine baska bir almanin eski Iran/pers astronomi metinlerinde yildiz sistemleriyle ilgili konusmasiyla beni uykunun sinirina öyle yaklastirdi ki , ara verip disariya günesli havaya cikip, yürüyerek Saale nehrinin kiyilarinda azicik dolastim. Ilik iklimi bana yer yer rhein-neckar bölgesini hatirlatti. Ayrica aklimda günün birinde azicik arastirmak istedigim su bilgi de vardi: Veba salgininin dogulu toplumlarda özellikle de kücük asya ve orta doguda tahmin edildiginden daha büyük kalici hasarlara yol acmis olmasi.

Halle, üniversite oryantalistik bölümü kütüphanesi

Halle, restore edilmeyi bekleyen sokaklar


Elbe nehri kiyilari

Benim gibi bir kac istisna disinda gittigi hemen her yerde hosuna gidecek bir seyler bulan biri icin bu dogu gezisi ilgincti. Kafalardaki duvarlarin yikilmasi bazen politik duvarlarin yikilmasindan uzun sürebiliyor, bunu fark ettim. Leipzig demek benim icin Nikolaikirche ve Pazartesi yürüyüsleriydi. Tabii barok ve Bach disinda.

Dresden’in sasali, son derece ayrintili restore edilmis ve halen edilen eski ama cok dolu eski sehir merkezinden yan mahallere gectigimizde hayatimda hic görmedigim kadar sik Skinheade rastladim. Dresden'de canli bir Skinheadszene mevcut herhalde. (evet bu tür seylere hemen hic rastlanmayan kozmopolit ve liberal havasiyla ünlü bir üniversite sehrinde yasayan bir "tasra"liyim ben:).

Sachsen eyaletinin kirsal kesimleri, bana özellikle sonbahar zamanini ayni zamanda bir ürün kutlama -ve kutsama - seklinde de yasayan kirsal amerikayi hatirlatti biraz. Hayatimdaki ilk bal kabagi kizartmasini Sachsen’da minik köy lokantasinda yiyecegim hic aklima gelmezdi. Bir Pazar günüydü, lokal yas ortalamasi sanirim 80 olan köyün yerlileriyle doluydu, büyük olasilikla oraya uzun zamandir ugrayan ilk “turist” bendim. Sevimli ve zor bir aksanla konusuyorlardi. Yolumuzu kaybederek oraya rastlantiyla gelmistik, yemekten sonra haritalarimizi cikarip yeni rotamizi ararken, lokali isleten aile bize cok yardimci oldu, uzun uzun ana yola nasil cikacagimizi anlattilar. Elbe kiyilarini, üzüm baglariyla dolu dik yamaclari, restore edilmis irili ufakli sehirlerdeki Jugendstil evleri, yeni ve eski üniversiteleri gecerek ilerledik yolumuza.

Göc, sanirim her yerde artik gözle görülebilen bir olgu. Köylerin cogu bosalmis, terk edilmis, is imkanlarinin ortadan kalkmasiyla insanlar batiya, ya da büyük sehirlere göc etmisler. Yer yer hayalet köylerden gectik, buralarda NPD posterlerinin daha fazla olusu rastlanti degil. Bir insan ömrü icinde bu kadar cok degisiklik, alistiginin kisa sürede degismesi, insanlarin issiz kalmasi, sosyal korkular, ice kapanma, bazen umudu radikal ve eski tanidik degerlerle vaadeden yerlerde aramak yeni seyler degil. Sehir giris ve cikislarina yakin yerlerdeki bu tür secim posterlerinin hemen altinda yine ayni bölgede yasayan diger gruplarin astiklari özür dileyen posterler vardi. Benim gözlerimi yasartacak kadar samimi bir iyi niyet ve naiflikle npd nin yazdiklari icin özür diliyorlardi.

Ach die deutsche Seele!

Dresden, Staatliche Kunstsammlungen

dresden zwinger

dresden, zwinger

dresden neumarkt

Saechsische Schweiz, Bastai

Bastai

duvar yazilari, ja ja!! heryerde polise bakis ayni

Secim sabahi , sachsen yollarinda

Yollara devam