Samstag, 23. Juni 2012

„Orientalische Briefe“



Lübnan, 2012 Mayis, Hermel yakinlarinda beklerken tanistigimiz yardimsever kadin

Özellikle Lübnan ve Suriye kisimlarini merak ettigim ve tam da o sirada o bölgede olacagimiz icin yolculuga cikarken yanima Ida Hahn- Hahn’dan  „Orientalische Briefe“  aldim.  1843 de Viyana’dan yola cikip balkanlar üzerinden  Karadenize oradan da Istanbul’a gelip sonra  ortadoguya Nil kiyilarina kadar uzanan bir yolculuk sirasinda ailesine ve arkadaslarina yazdigi mektuplardan olusuyor.
Basindan beri kitap olarak planlanmamasi nedeniyle hayli acik sözlü anilar.

Yolculuk gözlem ve anilarini  özellikle 16. yüzyildan itibaren olanlari hemen her zaman ilgiyle okurum, ama giderek bana bir  Thilo Sarrazin  tadi vermeye baslayan bu kitabi korkarim  simdilik bitiremeyecegim.

Ama bazi bölümleri okurken aklima bizim Evliya Celebi geldi. Gecen yilki  simdi azicik pisman olmaya basladigim (annem simdi kendi sucun diyecek biliyorum(!) kitap atma isi sirasinda biraz abartip evliya celebinin tüm ciltlerini de attigim icin elimde bakacagim türkce kaynak olmayinca , baska arsivler aklima geldi.   

Tam da aradigim su bölümü buldum. 1665, viyana ve cevresini anlatirken „gavur“ adetleri üzerine onu sasirtan seyler var! Ida Hahn-Hahn dogu kadinlarin güzellikleri, harem gelenegi, kadin erkek iliskileri vb. konusunda büyük hayal kirikliklari yasarken, Evliya Celebi kendini Viyana'da periler arasinda hissediyor)
Avrupali kadinlarin gögüsleriyle, türk kadinlarininkini karsilastirdiktan sonra söyle devam ediyor;
Und da in diesem Lande das Wasser und die Luft so bekömmlich sind, sind dort alle Frauenzimmer von schöner Statur und hübscher Figur und mit Gesichtern wie die Feen wahrlich reizend anzusehen. Und allüberall, in unendlicher Zahl, gibt es dort Mädchen gar lieblich und hold und schön wie er Sonne gleißendes Gold, die einen entzücken mit jeder Gebärde und jeder Regung, mit jedem Worte und jeder Bewegung.“
...
„In diesem Lande habe ich etwas ganz merkwürdiges erlebt: Sooft der Kaiser auf der Straße einem Frauenzimmer begegnet, bringt er, falls er hoch zu Ross ist, sein Pferd zum Stehen und lässt die Frau vorbeigehen. Und wenn der Kaiser zu Fuß geht und dabei einer Weibsperson begegnet, so bleibt er in höflicher Haltung stehen. Dann größt die Frau den Kaiser, und da zieht er seinen Hut vom Kopf und erweist dem Weibsbild seine Ehrerbietung, und erst wenn die Frau vorbei ist, geht auch der Kaiser wieder weiter. Eine ganz seltsame Sache ist das. In diesem Land und überhaupt im ganzen Giaurenreiche führen die Weiber das große Wort, und man ehrt sie und achtet sie um der Mutter Maria willen.“
 
Alinti:
„Im Reiche des Goldenen Apfels“ Des türkischen Weltenbummlers Evliya Çelebi
denkwürdige Reise in das Giaurenland und in die Stadt und Festung Wien anno
1665. Übersetzt, eingeleitet und erklärt von Richard F. Kreutel. Osmanische
Geschichtsschreiber Bd. 2. Graz, Wien, Köln 1963 (2. Aufl.), S. 194-196

Keine Kommentare:

Kommentar veröffentlichen