Yilin ilk kari yagdi, üstelik 1. Advent günü!!! Bunun ayni zamanda G.in Beyrut’a yola cikacagi güne rastlamasi hem iyi hem kötü oldu. Erken kalkip, birazdan baslayacak kacinilmaz aceleyi geciktirmek icin cok güzel ve sakin bir advent kahvaltisi yaptik.
Sabah erkenden onunla istasyonuna gitmek icin asagi indigimde bahcede diz boyu olmasa bile, bilek boyu kadar kar yagmisti ve hala hizla devam ediyordu. Komsunun minik kizi Mona o saatte karlarla oynuyordu, sasirdim.
Kapida bizi bekleyen taksi söförüne „günaydin „ dedim, cevap vermedi , niye bilmiyorum? Daha Türkiye’den döneli iki gün olmustu, sanirim ondan. Icerde ismini okuyunca türkiyeli olmadigini da anlamis oldum.
Istasyonda bilet sirasindayken ve de trenin kalkmasina henüz tam tamina 9 dakikamiz kalmisken, G. pasaportunu evde unuttugunu fark etti. Ben bileti alirken o yine bir taksiye atlayip eve pasaportunu almaya gitti. Ben bilet sirasinda epey bekleyip sonunda aceleyle perona inerken G. de yetisti. Herneyse yanlis perona indigim icin onun havaalanina sadece 45 dakikada yetisen hizli baglantisi gözümüzün önünde kacmis oldu. Kendime öyle kizdim ki, kizginliktan ve üzüntüden gözlerim doldu, icimi acaip bir sorumluluk duygusu kapladi.
G. bu yanlis ve cok yavas baglantiyla yola cikmis oldu.
Ben onu yolcu edip disari ciktim, oysa daha sakin bir pazar yürüyüsü ve eve dönerken kücük sehrimizin karli fotograflarini cekip epeydir benden isteyen Cathy’e yollamayi planlamistim.
Sonra planimi degistirip, epeydir ugramadigim üniversite kampüsünün icinden gecerek eve döndüm. Cogu güzel olan anlari hatirladim, özellikle mikrobiyoloji binasinin önünden gecerken, aklima bir labratuvar arasinda disari kacip yaptiklarimiz bile geldi.
Simdi bir kismi oto parkyeri olan eski genis cayirlik alanlarda bir cok eski meyve agaclari vardi, G. ile o agaclarin altinda ne zevkli zamanlarimiz oldu.
Sonra nehir kiyisina yönelip, bu havaya ragmen antreman yapan kürek takimini seyrettim. Önümde yürüyen cok sevimli genc bir cifti daha sonra yaklastigimda köprü üzerinde fark ettim. Artik hava gözgözü görmüyor kivamina gelmisti.
Sonunda sicak eve döndüm, G. bu arada ucagini kaciracagini anladigi icin trenden Darmstadt’ta inip havaalanina taxiyle yetisebildi.
O simdi Beyrut’a dogru alcalirken, ben gecen haftada yetismesi gereken raporlara baslamak icin kendime uygun bir an ariyorum.
Sabah erkenden onunla istasyonuna gitmek icin asagi indigimde bahcede diz boyu olmasa bile, bilek boyu kadar kar yagmisti ve hala hizla devam ediyordu. Komsunun minik kizi Mona o saatte karlarla oynuyordu, sasirdim.
02.12.2012, bizim bahce
Kapida bizi bekleyen taksi söförüne „günaydin „ dedim, cevap vermedi , niye bilmiyorum? Daha Türkiye’den döneli iki gün olmustu, sanirim ondan. Icerde ismini okuyunca türkiyeli olmadigini da anlamis oldum.
Istasyonda bilet sirasindayken ve de trenin kalkmasina henüz tam tamina 9 dakikamiz kalmisken, G. pasaportunu evde unuttugunu fark etti. Ben bileti alirken o yine bir taksiye atlayip eve pasaportunu almaya gitti. Ben bilet sirasinda epey bekleyip sonunda aceleyle perona inerken G. de yetisti. Herneyse yanlis perona indigim icin onun havaalanina sadece 45 dakikada yetisen hizli baglantisi gözümüzün önünde kacmis oldu. Kendime öyle kizdim ki, kizginliktan ve üzüntüden gözlerim doldu, icimi acaip bir sorumluluk duygusu kapladi.
G. bu yanlis ve cok yavas baglantiyla yola cikmis oldu.
02.12.2012, H.Bahnhof
Ben onu yolcu edip disari ciktim, oysa daha sakin bir pazar yürüyüsü ve eve dönerken kücük sehrimizin karli fotograflarini cekip epeydir benden isteyen Cathy’e yollamayi planlamistim.
Sonra planimi degistirip, epeydir ugramadigim üniversite kampüsünün icinden gecerek eve döndüm. Cogu güzel olan anlari hatirladim, özellikle mikrobiyoloji binasinin önünden gecerken, aklima bir labratuvar arasinda disari kacip yaptiklarimiz bile geldi.
02.12.2012, Univ.
02.12.2012 , Univ.
Simdi bir kismi oto parkyeri olan eski genis cayirlik alanlarda bir cok eski meyve agaclari vardi, G. ile o agaclarin altinda ne zevkli zamanlarimiz oldu.
Sonra nehir kiyisina yönelip, bu havaya ragmen antreman yapan kürek takimini seyrettim. Önümde yürüyen cok sevimli genc bir cifti daha sonra yaklastigimda köprü üzerinde fark ettim. Artik hava gözgözü görmüyor kivamina gelmisti.
02.12.2012, Neckar
02.12.2012
O simdi Beyrut’a dogru alcalirken, ben gecen haftada yetismesi gereken raporlara baslamak icin kendime uygun bir an ariyorum.
1 Kommentar:
artık yazmıyorsunuz...
Kommentar veröffentlichen