Yeni köyümüze alisirken

Gecenlerde Türkiye’den döndük. Son iki yildir her firsatta israrla denedigimiz yeni evimizi, köyümüzü ve komsularimizi daha yakindan tanimaya devam.

Ilerde daha cok zaman gecirmeyi planladigimiz bu yeni yerde, dört mevsimi ve ve tüm aylari yasamaya calisirken daha deneyemedigimiz bir kac ay kaldi galiba. Son bes yil icinde bile bana hizla degisiyor gibi gelen bu minik „yavas“ sehirde, gecen haftalarda yeni bir super marketin acilisina rastlayinca, önce kendimi gercekten ufak bir Amerikan sehrinde sandim. Avrupa’da pek tanimadigim bu duruma, tüm absurdlugu ile agzim acik kalirken, az önce bir sokak sordugum ve bana göstermek icin benimle elimi tutarak (!) uzun bir yolu yürüyen, yürürken de on yil önce yerlestigi bu köyün bir dolu hikayesini bana zevkle anlatan yeni yol arkadasim beni kolumdan cekistirerek bu acilisa „davet“ etti. Eskiden bu tür tuhaf müdahaleleri israrla ve büyük bir kararlilikla redderken, son yillarda bunun Türkiye’de cok yorucu ve neredeyse imkansiz oldugunu kabul etmeye baslamistim zaten. Yol arkadasim büyük bir istahla orada sunulan her seyi deneyerek, bana yine israrla yogurt yetirterek binayi dolastirdi.

Sonunda kendimi kurtarip eve geldigimde daha iki hafta sürecek bir korkulu rüya baslamisti bile, ev tadilat icin gelen iscilerle doluydu.

2012/Nisan/Gökova  

2012/Nisan/Gökova

 

2012/Nisan/Gökova

2012/Nisan/Gökova

2012/Nisan/Gökova

Kim derdi ki!!!

J. Franzen/Freedom/ 2012

Gecen yaz bir kismini isteyen arkadaslarima dagitip, geri kalan bir kac yüz kitabi ise eski kagit toplama kutusuna atmistim. Evet yillarca oradaki gelisime yetismeye calisarak Türkiye’den tasidigim kitaplari attim. Bunu yaparken sucluluk duymadigimi söylersem pek dogru olmaz. Ama sanirim pek cok tanigin bildigi, sürekli yeni kitaplik yaptirmak konusu bir süre sonra, özellikle son 15 yildir elime almayip, unuttugum, ah bunu yillar sonra tekrar okurum dedigim ama yapmadigim kitaplari düsününce ayrilmak dogrusu pek zor olmadi. Kitap, yayinevi vs… kokusu bana meslegim yüzünden de pek uzak degil zaten. Genc arkadaslari haliyle heyecanlandiran yayinevinden yeni gelmis, ya kendinin yazdigi ya da yazimina katkida bulunulan kitap paketini acarken insanin hissettigi seyler de yabanci degil.

Yeni olan, son yillarda kitaplarin arasinda neredeyse boguldugumuz evimizde artik sabahlari burnuma gelen matbaa boyasi, eski/yeni kitap ve toz karisimi kokudan pek hoslanmadigim.

Uzun lafin kisasi, bir kac yildir önce absurd bulup güldügüm, sonra bayagi reddettigim, son bir yildir ise kolayligina hayran kaldigim, bundan sonra büyük olasilikla yeni bir kitapliga gerek biraktirmayacak, yanimdan hic ayirmadigim, özellikle yolculuklarda cok ise yarayan simdiden icinde binlerce kitabi barindiran minik mücize Kindle var artik.