1.Advent

Yilin ilk kari yagdi, üstelik 1. Advent günü!!! Bunun ayni zamanda G.in Beyrut’a yola cikacagi güne rastlamasi hem iyi hem kötü oldu. Erken kalkip, birazdan baslayacak kacinilmaz aceleyi geciktirmek icin cok güzel ve sakin bir advent kahvaltisi yaptik.


Sabah erkenden onunla istasyonuna gitmek icin asagi indigimde bahcede diz boyu olmasa bile, bilek boyu kadar kar yagmisti ve hala hizla devam ediyordu. Komsunun minik kizi Mona o saatte karlarla oynuyordu, sasirdim.

02.12.2012, bizim bahce

Kapida bizi bekleyen taksi söförüne „günaydin „ dedim, cevap vermedi , niye bilmiyorum? Daha Türkiye’den döneli iki gün olmustu, sanirim ondan. Icerde ismini okuyunca türkiyeli olmadigini da anlamis oldum.

Istasyonda bilet sirasindayken ve de trenin kalkmasina henüz tam tamina 9 dakikamiz kalmisken, G. pasaportunu evde unuttugunu fark etti. Ben bileti alirken o yine bir taksiye atlayip eve pasaportunu almaya gitti. Ben bilet sirasinda epey bekleyip sonunda aceleyle perona inerken G. de yetisti. Herneyse yanlis perona indigim icin onun havaalanina sadece 45 dakikada yetisen hizli baglantisi gözümüzün önünde kacmis oldu. Kendime öyle kizdim ki, kizginliktan ve üzüntüden gözlerim doldu, icimi acaip bir sorumluluk duygusu kapladi.

G. bu yanlis ve cok yavas baglantiyla yola cikmis oldu.

02.12.2012, H.Bahnhof

Ben onu yolcu edip disari ciktim, oysa daha sakin bir pazar yürüyüsü ve eve dönerken kücük sehrimizin karli fotograflarini cekip epeydir benden isteyen Cathy’e yollamayi planlamistim.

Sonra planimi degistirip, epeydir ugramadigim üniversite kampüsünün icinden gecerek eve döndüm. Cogu güzel olan anlari hatirladim, özellikle mikrobiyoloji binasinin önünden gecerken, aklima bir labratuvar arasinda disari kacip yaptiklarimiz bile geldi.

02.12.2012, Univ.

02.12.2012 , Univ.

Simdi bir kismi oto parkyeri olan eski genis cayirlik alanlarda bir cok eski meyve agaclari vardi, G. ile o agaclarin altinda ne zevkli zamanlarimiz oldu.
Sonra nehir kiyisina yönelip, bu havaya ragmen antreman yapan kürek takimini seyrettim.  Önümde yürüyen cok sevimli genc bir cifti daha sonra yaklastigimda köprü üzerinde  fark ettim. Artik hava gözgözü görmüyor kivamina gelmisti.

02.12.2012, Neckar

02.12.2012

Sonunda sicak eve döndüm, G. bu arada ucagini kaciracagini anladigi icin trenden Darmstadt’ta inip havaalanina taxiyle yetisebildi.
O simdi Beyrut’a dogru alcalirken, ben gecen haftada yetismesi gereken raporlara baslamak icin kendime uygun bir an ariyorum.



Salman Rushdie alias Joseph Anton

Ne garip bir rastlanti, yillar önce bir kitap benzer tepkiler baslatmisti. Simdi bugünlerde yine  baska bir film nedeniyle benzer seyler yasiyoruz. Göstericilerin estetik algilarini burada anmak gereksiz. Galiba icerigin cogu zaman öyle büyük bir önemi de yok. Hangi faktörler onu bir sembol haline getiriyor bunu sosyologlar sanirim bize daha iyi anlatabilirler.

Eski ve yeni gösterileri haberlerde izlerken cok sasiriyorum. Tamam bu son film gercekten o kadar kötü yapilmis ki ama Pakistan’in ücra bir köyünde sakalli bir adami, Misir’da genc bir delikanliyi sokaklara düsürecek, bir seyleri yakacak, birilerini öldürecek kadar öfkelendirmesini anlamak cok zor. Olaylar bana daha cok yeni bir güney–kuzey, dogu–bati, yoksul-varlikli catismasi, daha cok ventilini arayan cok derin bir fanatik ve umutsuz öfke halinin semboli gibi geliyor.

Ama Salman Rushdie’in su siralara yayinlanan anilarinin yine benzer bir döneme denk gelmesi ne kötü ve talihsiz bir rastlanti.

Su sirada bir cok dilde ayni zamanda yayinlanan anilarinda o dönem ve sonrasini ayrintilariyla anlatiyor Rushdie. Benim ilgimi ceken Rushdie’nin kendinden bahsettigi bu kitapta dilinin hayli farkli olusu. O kelimelerle cok zekice oynayan, keskin ve tam zamaninda tonlamalariyla nefesimizi kesen romanlarindaki dil, kendinden bahsederken donuk, hantal, pathetic, kitsch, sakar haliyle insanin gözlerini yasartiyor. Bu korkunc talihsiz olayla 3. tekil sahis kullanarak arasina koymaya calistigi mesafeyi anlamaya calissam da - hakkinda seksenlerin sonunda Ayatollah Khomeini tarafindan verilen fatwa ile öldürülme karari yeterince korkunc zaten- bu kadar aradan sonra geriye bakarak bir seyleri toparlamaya, aciklamaya ve yeniden düzenlemeye calisirken Rushdie’nin hic aliskin olmadigimiz bu yavan dili beni acaip sasirtti ve derin travmalarin dehsetli tahrip gücü hakkinda düsündürdü.

Ama elbette Rushdie bu, özellikle son bölümlerde islam tarihiyle tanismasini, The Satanic Verses romaninin olusma dönemini anlatisinda tanidigimiz, cok zeki, keskin dilli bir yetenegin eski ironik, muzip, nüktedan uslubuyla yeniden karsilasinca cok seviniyoruz.

Kitabin adi, saklanarak baska bir isimle yasadigi yillarda sectigi Joseph Anton. Joseph Conrad ve Anton Cehov’un karisimi. Ne güzel!

Nora okula basladi

15.09.2012, Nora heyecanla beklerken

Her yil bu zamanlar okullar acildiktan bir hafta sonra ilk Cumartesi 1. siniflarin okula baslama töreni yapilir. Her ögrenci ici  hediyelerle dolu kocaman bir külah alir. Bu külahi genellikle ana okulundaki son haftalarinda kendileri hazirlar.
Biz epeydir birinci siniflarin bu törenine katilmamistik.
Bu yüzden arkadaslarimizin en kücük kizi Nora’nin okul acilis törenine bu yil hepimiz davetliydik. Büyük olasilikla da ilerde torunlarimizin olacagi ve onlarin okula baslayacagi zamanlara kadar da bir daha göremeyecegiz.
Nora’nin dogumu daha cok taze aklimda, dün ayni vaftiz edildigi ayni kilisedeki okul törenini izlerken su kisacik hayati gözümün önünden gecti.
Burada klasik okul acilis törenleri bana – belki de dinin hemen hic rol oynamadigi bir ailede büyüdügüm icin olsa gerek- hala biraz garip gelse de kilisede kücük törenle baslar , sonra okuldaki biraz daha büyük bir törenle devam eder ve sonra aileyle birlikte özel bir gün olarak kutlanir.
Bütün üniversite sehirlerinde oldugu gibi bizim minik sehrimizde de hayli kozmopolitik. Nora birbiriyleriyle Londra’da tanisan danimarkali bir baba ile macaristanli bir annenin en kücük kizlari. Anne ile macarca, babayla danca, anne ve babayla birlikteyken ingilizce, kardesleriyle ve onun disindaki tüm durumlarda ise almanca konusarak büyüdü. Cok dilli büyüyen bir cok bebek gibi hayli gec konusmaya baslamasindan bu güne, özellikle almancayi acaip iyi kullanisini dinledikce her seferinde „altklug“ lafini daha iyi anliyorum.

Wiegenlied für Sonja

ich wollte für dich dieses Stück spielen, da ich es nicht viel besser kann;

http://www.youtube.com/watch?v=U75CPkrjunA&feature=related

Karolin

 Dün yolda Karolin’e rastladim. Bir bebek arabasi itiyordu. Aliskanlikla yine bos zamanlarinda bir bebege baktigini düsündüm. Meger kendi bebegiymis, daha sonbaharda görüsmüstük, epey macerali, yan patikalarla dolu ögrenim hayatini yeni bitirmis ve tayin icin bekliyordu. Sonraki aylarda bu yil sik sik yurtdisinda oldugum icin bir daha görmemistim.

Acaip mutlu, sadece dogumdan sonra genc annelerde görülen enerji dolu, tüm güclükler bana viz gelir havasiyla umut doluydu. Bebegi arabadan alip kucagima verdi, epeydir minik bir bebegi kucagima almamistim. Sakin, gülec, cok sevimli bir bebekti. Hani uykudan gülümseyerek uyanip güne büyük bir sorun yoksa hep öyle devam eden bebekler vardir ya – iste onlardanmis. Kilosunu, uzunlugunu, uyku düzenleri vs.. bana bir cirpida anlatti.

Karolin’i yillar önce cocuklarimizin bakicisi artik Ingiltere’ye döndügü zaman, bir arkadas araciligiyla bulmustuk. Daha üniversite egitiminin basinda, ne okuyacagina karar vermek icin o yili sabbat yili olarak gecirmeye karar vermisti. Babysitting iliskimiz cok kisa sürede arkadasliga dönüsmüs, ilerleyen yillarda insanin kendi sectigi akrabalarina benzemisti. Karolin insanin nefesini kesecek kadar güzeldi, gec biten bir ergenlik krizini de daha atlatmamisti. Önce sanat tarihi okumaya baslamis, tam bitirmesine bir kac ay kala birakmis, o zamanlar amerikali olan sevgilisinin yanida gitmisti. Sonra tekrar dönüp, bu kez ögretmen olup, yurtdisindaki alman okullarinda calismaya kararliydi. Sonra uzadikca uzayan üniversite hayati , sürekli verdigi karardan emin olamama haliyle bitti. Hic beklemedigi, artik umudugunu bayagi kaybettigi sirada Felix’le tanisti. Dünya yeniden pembelesti, Karolin hepimizin epeydir bekledigi o güzel gülüsüne yeniden kavustu.

.

Yeşil hareli gözleri dolu dolu  „iktisat okuma kararimdan hic emin degilim artik“ demesinin üzerinden tam iki yil gecmis. Ben hala iyi bir karar miydi hic emin degilim ama o halinden memnun gözüküyor.

Dün erken saatlerde acaip yagmurlu bir havada onu bir yil kalacagi pasifik kiyilarina  yolcu etmek icin Frankfurt hava alanina giderken aklimda iki yil önceki o gün ve konustuklarimiz vardi. Conny ise heyecanli bir yorgunlukla son anda neleri unuttugunu anlatti. Sonra kucaklastik o pasaport kontrolüne dogru yürürken dönüp bize el salladi.

Lied von Lebensvogel

G. in  resimler, yazismalar, mektuplar, kartlarla dolu eski kutularini karistirirken "Gorleben" anilarina rastladim. 80lerdeki  anti nükleerenerji  hareketinin sembolü "Republik Freies Wendland" i simdi düsününce hersey ne inanilmaz geliyor.

Fotos: Günter Zint/panfoto

Umbruch-Bildarchiv, Lausiitzer Straße 10, 10999 Berlin, Tel. 030/612 30 37,

http://www.umbruch-bildarchiv.de/

Fotos: Günter Zint/panfoto

Umbruch-Bildarchiv, Lausiitzer Straße 10, 10999 Berlin, Tel. 030/612 30 37,

digerfotograflar icin:

http://www.umbruch-bildarchiv.de/bildarchiv/foto2/republik_freies_wendland/index.htm
 
en son fotografa dikkat o zamanki Juso sözcüsü Gerhard Schröder'de orada! 
 
 
O dönemin ünlü protestsarkilarindan "Lied von Lebensvogel" Walter Mossmann söylüyor.
http://www.youtube.com/watch?v=WApIkpAeZwc
 

Alles, alles stille auf dem weiten Meer!

http://www.youtube.com/watch?v=IjeTH4HV8gU&feature=related

Berlin'in tatli ihlamur kokusu

Berlin, Temmuz 2012

Genellikle oldugu gibi hizli bir kararla iki günü Berlin’de gecirdik. Ne zaman Berlin’e gitsem hava ya kapalidir, ya gri ya da insanin icine isleyen biz güney almanyalilar icin pek yabanci olan dondurucu rüzgarlar eser. Bu kez hava durumunun sagnak uyarilarina karsi acaip günesli iki gün gecirdik. Ben sikici toplantilari atlayarak - G. ne yazikki konusmaci oldugu icin bunu pek yapamadi- kendimi disari attim. Zaman dar olunca plansizlik bence en iyisi.

Berlin’in heryani saran tatli ihlamur kokulari harika. Bu sarhosluk icinde dedemin 30larin basinda oraya egitim icin gönderilen türk subaylarinin cogu gibi bu sehre hayranligini daha iyi anladim. Grunewald’da büyük olasilikla hic unutamadigi yesil güzlü alman sevgilisiyle gecirdigi yillari özlemle anardi.

O Hitler'in iktidara gelisini, giderek tirmanan gündelik terörü görmezden gelerek, sonra savasin baslamasiyla yurda geri dönene kadar zamani bütün bunlara aldirmayarak son derece vurdumduymaz bir zevkle gecirdigi icin, neredeyse hayatinin sonuna kadar süren Hitler sempatisiyle- onun icin ayni zamanda disiplin, caliskanlik ve antisemitizmle birlikte olumlu özelliklerdi- ailenin otoriter kara noktasiydi.Yillarca babamin dedemle olan cok sert politik tartismalarina tanik oldugumuz icin, Berlin bizim icin ayni zamanda hep ailenin kara noktasiyla birlikte anilirdi.

Neyse.. bunlari bir yana birakip ben gecen yazdan beri pek firsat bulamadigim Pergamon müzesinin panorama bölümüne gittim. Asisi’nin bu projesi ilk duydugumda bana biraz garip geldiyse de, simdi cok hosuma gitti. Özellikle son 15-20 yilda öyle sik Bergama’ya gittikki, her seferinde antik kalintilari dolasirken insan oradaki hayati cok merak ediyor. Bu 360 derece bakis Pergamon'un ihtisami ve gündelik hayati hakkinda cok iyi bir fikir veriyor. Asagi indigimde bu kulenin aynisinin Bergama’da kurulacagini hayal ettim, ne iyi olur.

Berlin Museuminsel, Pergamon panorama, 2012, Temmuz

Geri kalanda zamanda Berlin sokaklarini dolastim, bir kac tanidikla bulustum , ayni zamanda Berlin Fashion Week basladigi icin  bayagi kalabalikti.

Berlin dedigim gibi biz güneyden gelenler icin hep ilginc.- Preußen !!!–

Semt adlari bile sürekli bu yabanciligi – hadi uzakligi diyelim- sürekli hatirlatiyor ; Moabit, Pankow, Treptow, Köpenick, Karow, Wedding, Gatow, Kladow, Dahlem, Lübars…….

 Berlin Hbf, Temmuz 2012

Berlin Museuminsel, Temmuz 2012

Spreefahrt, Berlin, Temmuz 2012

Berlin , Spree kiyisi, Temmuz, 2012

„Orientalische Briefe“

Lübnan, 2012 Mayis, Hermel yakinlarinda beklerken tanistigimiz yardimsever kadin

Özellikle Lübnan ve Suriye kisimlarini merak ettigim ve tam da o sirada o bölgede olacagimiz icin yolculuga cikarken yanima Ida Hahn- Hahn’dan  „Orientalische Briefe“  aldim.  1843 de Viyana’dan yola cikip balkanlar üzerinden  Karadenize oradan da Istanbul’a gelip sonra  ortadoguya Nil kiyilarina kadar uzanan bir yolculuk sirasinda ailesine ve arkadaslarina yazdigi mektuplardan olusuyor.

Basindan beri kitap olarak planlanmamasi nedeniyle hayli acik sözlü anilar.

Yolculuk gözlem ve anilarini  özellikle 16. yüzyildan itibaren olanlari hemen her zaman ilgiyle okurum, ama giderek bana bir  Thilo Sarrazin  tadi vermeye baslayan bu kitabi korkarim  simdilik bitiremeyecegim.

Ama bazi bölümleri okurken aklima bizim Evliya Celebi geldi. Gecen yilki  simdi azicik pisman olmaya basladigim (annem simdi kendi sucun diyecek biliyorum(!) kitap atma isi sirasinda biraz abartip evliya celebinin tüm ciltlerini de attigim icin elimde bakacagim türkce kaynak olmayinca , baska arsivler aklima geldi.   

Tam da aradigim su bölümü buldum. 1665, viyana ve cevresini anlatirken „gavur“ adetleri üzerine onu sasirtan seyler var! Ida Hahn-Hahn dogu kadinlarin güzellikleri, harem gelenegi, kadin erkek iliskileri vb. konusunda büyük hayal kirikliklari yasarken, Evliya Celebi kendini Viyana'da periler arasinda hissediyor)

Avrupali kadinlarin gögüsleriyle, türk kadinlarininkini karsilastirdiktan sonra söyle devam ediyor;

…

Und da in diesem Lande das Wasser und die Luft so bekömmlich sind, sind dort alle Frauenzimmer von schöner Statur und hübscher Figur und mit Gesichtern wie die Feen wahrlich reizend anzusehen. Und allüberall, in unendlicher Zahl, gibt es dort Mädchen gar lieblich und hold und schön wie er Sonne gleißendes Gold, die einen entzücken mit jeder Gebärde und jeder Regung, mit jedem Worte und jeder Bewegung.“
...
„In diesem Lande habe ich etwas ganz merkwürdiges erlebt: Sooft der Kaiser auf der Straße einem Frauenzimmer begegnet, bringt er, falls er hoch zu Ross ist, sein Pferd zum Stehen und lässt die Frau vorbeigehen. Und wenn der Kaiser zu Fuß geht und dabei einer Weibsperson begegnet, so bleibt er in höflicher Haltung stehen. Dann größt die Frau den Kaiser, und da zieht er seinen Hut vom Kopf und erweist dem Weibsbild seine Ehrerbietung, und erst wenn die Frau vorbei ist, geht auch der Kaiser wieder weiter. Eine ganz seltsame Sache ist das. In diesem Land und überhaupt im ganzen Giaurenreiche führen die Weiber das große Wort, und man ehrt sie und achtet sie um der Mutter Maria willen.“

 

Alinti:

„Im Reiche des Goldenen Apfels“ Des türkischen Weltenbummlers Evliya Çelebi

denkwürdige Reise in das Giaurenland und in die Stadt und Festung Wien anno

1665. Übersetzt, eingeleitet und erklärt von Richard F. Kreutel. Osmanische

Geschichtsschreiber Bd. 2. Graz, Wien, Köln 1963 (2. Aufl.), S. 194-196

yine Lübnan

Lübnan 2012 /mayis-haziran

 Haziran 2012, Kuzey Lübnan daglari

Lübnan’dan döndük. Giderken buralarda soguktu ve sürekli yagmur yagiyordu, ben artik yazin gelisinden ümidimi kesmistim. Sicak havalardan hoslanmayan biri olarak bu sinira gelmek pek kolay degil tabii. Dönüste ise bahce cosmustu, hem havalar düzelmis hem arada yagan yagmurla hersey acaip boyutlara ulasmisti.

Lübnan bana her zaman cok degerli ama üzerinde dikkat edilmez ise cabuk kirilir ibresini tasiyan bir mucize paketi gibi geliyor. Lübnan genis bir hristiyan mezhep yelpazesiyle, yine hayli genis bir müslüman mezhep yelpazesinin sürekli kirilmaya hazir, ama yinede bir arada kalabilen bir karisimi. son secimlerde Hizbullahin cogunlugu karsinda hristiyanlar ve sunniler hala saskin. Neyse bu konuda anlatacak cok sey var daha…

Epey bir tereddütten ve her gün degisen günlük durum analizlerini bekledikten sonra, bu da Beyrut’ta gecen günleri biraz daha uzatti tabii, (alman disisleri bazi bölgelere gidilmemesini epeydir öneriyordu zaten..) Bu kez yolumuz kuzeye suriye yakinlaridaki daglara düstü. Yer yer 3000m. ulasan bu harika genis alani anlatmak icin aklima sadece masal ülkesi demek geliyor. Insanlar cana yakin, denize paralel daglar, yemyesil cok dik yamaclar, yüzlerce selaleyle dolu, sedir agaclari, genis meselikler, yüzyillik ardiclar, ah lübnan ormanlari ne kadar etkileyici.
Yukarilarda, hala karli tepelerde dolasirken adeta tüm bulutlari asagida birakip bambaska bir dünyaya geciveriyor insan.

Bu masalsi geziyle ilgili anlatacak ne cok sey var; 1930 larin baslarinda yapilan, Lübnan’in ilk güzelik yarismasinin yapildigi dogulu bir saray tahayyülü otelimiz (ismi gercekten öyleydi Palast hotel), sahibinin kocaman salonda asili cok eskiden “Istambul”da cektirdigi Türk nesriyat ürünü kocaman resmi, tüm proje sirasinda korumamiz(!) ve her türlü yardimcimiz Ahmet (akrabalarinin bir kismi Hatay'dan gelmisler), cok hizli yürüyen, acaip sinirli, son derece ciddi Dr. Jean , Rio anlasmasindan sonra kendini yerel yönetimlerde doga koruma isine adamis bölge valisi, acik havada bir kac ögrenciyle ders yapan köy ögretmenleri, tarim arazilerinin az olmasi yüzünden orman icinde bir kac metre kareye bile bir sey eken bicen köylüler, hemen hepsi bir kac dil bilen ögrenciler, sonra Beyrut geceleri, hemen her dili ayni gecede duyabileceginiz genis partiler, artik hayat boyu dostlukla bagli kalacagimiz eski ve yeni arkadaslar…

Haziran, 2012, Kuzey Lübnan

Mayis 2012, Kuzey Lübnan

Haziran, 2012 Kuzey Lübnan, kapern cicegi

Yeni köyümüze alisirken

Gecenlerde Türkiye’den döndük. Son iki yildir her firsatta israrla denedigimiz yeni evimizi, köyümüzü ve komsularimizi daha yakindan tanimaya devam.

Ilerde daha cok zaman gecirmeyi planladigimiz bu yeni yerde, dört mevsimi ve ve tüm aylari yasamaya calisirken daha deneyemedigimiz bir kac ay kaldi galiba. Son bes yil icinde bile bana hizla degisiyor gibi gelen bu minik „yavas“ sehirde, gecen haftalarda yeni bir super marketin acilisina rastlayinca, önce kendimi gercekten ufak bir Amerikan sehrinde sandim. Avrupa’da pek tanimadigim bu duruma, tüm absurdlugu ile agzim acik kalirken, az önce bir sokak sordugum ve bana göstermek icin benimle elimi tutarak (!) uzun bir yolu yürüyen, yürürken de on yil önce yerlestigi bu köyün bir dolu hikayesini bana zevkle anlatan yeni yol arkadasim beni kolumdan cekistirerek bu acilisa „davet“ etti. Eskiden bu tür tuhaf müdahaleleri israrla ve büyük bir kararlilikla redderken, son yillarda bunun Türkiye’de cok yorucu ve neredeyse imkansiz oldugunu kabul etmeye baslamistim zaten. Yol arkadasim büyük bir istahla orada sunulan her seyi deneyerek, bana yine israrla yogurt yetirterek binayi dolastirdi.

Sonunda kendimi kurtarip eve geldigimde daha iki hafta sürecek bir korkulu rüya baslamisti bile, ev tadilat icin gelen iscilerle doluydu.

2012/Nisan/Gökova  

2012/Nisan/Gökova

 

2012/Nisan/Gökova

2012/Nisan/Gökova

2012/Nisan/Gökova

Kim derdi ki!!!

J. Franzen/Freedom/ 2012

Gecen yaz bir kismini isteyen arkadaslarima dagitip, geri kalan bir kac yüz kitabi ise eski kagit toplama kutusuna atmistim. Evet yillarca oradaki gelisime yetismeye calisarak Türkiye’den tasidigim kitaplari attim. Bunu yaparken sucluluk duymadigimi söylersem pek dogru olmaz. Ama sanirim pek cok tanigin bildigi, sürekli yeni kitaplik yaptirmak konusu bir süre sonra, özellikle son 15 yildir elime almayip, unuttugum, ah bunu yillar sonra tekrar okurum dedigim ama yapmadigim kitaplari düsününce ayrilmak dogrusu pek zor olmadi. Kitap, yayinevi vs… kokusu bana meslegim yüzünden de pek uzak degil zaten. Genc arkadaslari haliyle heyecanlandiran yayinevinden yeni gelmis, ya kendinin yazdigi ya da yazimina katkida bulunulan kitap paketini acarken insanin hissettigi seyler de yabanci degil.

Yeni olan, son yillarda kitaplarin arasinda neredeyse boguldugumuz evimizde artik sabahlari burnuma gelen matbaa boyasi, eski/yeni kitap ve toz karisimi kokudan pek hoslanmadigim.

Uzun lafin kisasi, bir kac yildir önce absurd bulup güldügüm, sonra bayagi reddettigim, son bir yildir ise kolayligina hayran kaldigim, bundan sonra büyük olasilikla yeni bir kitapliga gerek biraktirmayacak, yanimdan hic ayirmadigim, özellikle yolculuklarda cok ise yarayan simdiden icinde binlerce kitabi barindiran minik mücize Kindle var artik.

 

Bangkok geceleri

Bangkok, Mart, 2012

Bangkok, Mart, 2012

O daha iyi anlatiyor:
 http://www.merian.de/magazin/bangkok-interview-roger-willemsen.html

Ho, Ho, Ho Chi Minh, the NLF Is Gonna Win!

mekong deltasi , 2012

saigon, 2012

Güney asya kültürel olarak- özellikle müzik, dil - sanirim kendimi en yabanci hissettigim, el yordamiyla olsa bile icine girebilecek yolu bulamadagim bir bölge. Vietnam ise bölgenin benim icin tüm yabanciligina karsin sanki tanidik bir yer. Kökleri hayal meyal hatirladigim cocukluguma dayaniyor. Aksam yemeklerinin- haberlerin de etkisiyle – babam ile dedemin hararetli tartismalarinin kulisi gibi. Sonra yetmislerin ortalarinda saigondan kalkan son amerikan helikopterlerinin siyah beyaz silik görüntüleri, özellikle amerika ve avrupada- Türkiye’de de ebeveyin kusaginin - gencligin sokaklara dökülmesi, sloganlar aklimda. Babamin güvenli kucagindan dünyayi seyrediyorum ve o dünyada iki savas hakim birisi Vietnam, digeri hala süren Filistin meselesi.

mekongdeltasi, Bac Lieu, 2012

Son üc haftayi Vietnam'da gecirdim. Öyle sik cocuklugumu hatirladim ki ve neredeyse Vietnam ile ilgili tüm hayal gücümün anti-savas filmlerinden/ özellikle amerikan filmlerinden kaynaklandigi bir kez daha anladim. Mekong deltasinin hemen her metrekaresi bombalanmis köylerinde yürürken aklimda yüzlerce sahne canlandi durdu. Bir tek vietnam filmi bilmedigimi, yüzlerce amerikan askerinin travmatik hikayelerini tanirken, tek bir vietnam romani tanimadigimi düsündüm. Kuzeyden baslayan yolculuk giderek güneye, önce kambocya sinirina, mekong deltasina oradan Saigon'a kadar devam etti.

Hanoi, 2012

Vietnam’da “normal“ bir turist gibi dolasmak pek mümkün degil, en azindan 70lerde büyüyenler icin. Zaten ingilizce konusani mumla arayip, genellikle bulamayinca anlasmak en önemli problemlerden biri oluyor. Büyük sehirlerin bazi bölümleri disinda Vietnam’da dil ve genel olarak cok yetersiz ögretim sistemi en önemli problemlerden biri. Isaret dili ise bambaska bir problem, isaretler bile öyle farkli anlamli ki, insanin büyük hatalar yapip acaip duruma düsme ihtimali cok yüksek.

Bac Lieu, Mekong , 2012
Bana eslik eden projeden neredeyse özel asistanim, cevirmenim ve sonunda neredeyse iyi bir arkadas olma yolunda ilerlemeye basladigimiz Ngan’in yardimlariyla sonunda güneyasya kültürü ulasilmaz yabanciligini azicik kaybedip, en azindan yaklasabilecegim bir kapisi oldugunu gösterdi. Bunun tapinaklarin mimarisi üzerinden olabilecegini hic düsünmemistim.

Bac Lieu, 2012

Onkel Ho chi Minh, Saigon, 2012

Kendi hikayesi ise neredeyse her ailenin yasadiklari. Annesi ve babasi ikiside NLF icin calismislar. Annesi yakalanip iskencelerden gecip, o resimlerden tanidik boyunlarinda tahta pranga, saclari kesilip ibret olsun diye halka gösterilen tutsaklardan biri olarak yillarca hapiste kaliyor. Baba ise Ho chi minh patikasi diye de bilinen orman yollarinda bir generalin korumasi olarak savasin tam icinde yer almis. Daha sonra Kambocya isgali sirasinda, Pol Pot rejiminin katliamlarina tanik olmus.

Bac Lieu, vietkong aniti, 2012

 Pek cekingen, isle özel hayat arasina kocaman bir duvar örüp özel hayatlarina batililari karistirmayan Vietnamlilar icinde Ngan’nin bunlari bana anlatmasina hem sevindim hem sasirdim.

Hanoi, 2012

Vietnamdan dönerken , pek cok yoksul ülkeden dönerken insanin icine cöken umutsuzluk, problemlerin cözümüne nereden baslayacaginin bilememe duygusu bu kez farkliydi. Vietnam simdilik sosyalizm hayalinden vazgecmemis ama real politikaya son derece iyi uyum saglamis despot bir partinin yönettigi, benzer ülkelerdeki problemlerin hepsini yasiyor. Hizli nüfus artisi, issizlik, tarim toplumundan isci toplumu yaratma zorlamalari, bunun yol actigi sosyopolitik problemler, acaip genis bir memur sinifi, bunlarin partiyle icice calismasi, neredeyse tüm ihalelerde % 40-50 lere varan yolsuzluk ve rüsvet batagi. Devlet isletmelerinin kapital eksikligi ve kücüklügü yeni is baglantilarini ve iliskilerini zorlastiriyor. Saglik sistemi cok yetersiz. Hayatin hemen her alanini kontrol eden tek parti ve polis teskilati. Her türlü muhalefete duyulan tahamüllsüzlük, insan haklari ihlallleri. Arada bir azicik gevsetilse de gazete ve tüm yayin organlarindaki sansür ve daha bir dolu derin problem. Kambocya isgalinden sonra yillarca süren politik izolasyon ve 90larin basinda kaldirilan amerikan ekonomik amborgosunun kalkmasiyla birlikte Vietnam’in disariya acilma, özellikle güney pasfikte yeni bir güc dengesi arayislari sürüyor. Ekonomik iliskilerdeki en önemli ilk sira yine Amerika'yla.

 Kaplumbaga kulesi, Hanoi, 2012

 Khmer rahip okulu ögrencisi, Bac Lieu, 2012

 Saigon, 2012

Saigon'un en eski otellerinden Hotel Continental, cogu savas muhabirinin kaldigi otel, 2012

 Saigon Postanesi, Franzsiz kolonial dönem mimarisi, 2012

 Saigon'da umutlu bir cift:)

Saigon'da Notre Dome kilisesinin hemen önünde bir moda cekimi, 2012

 Savas gazetecilerinin bulusma yeri  Hotel Continental, Saigon, 2012

 Kanallarda haftasonu eglencesi, Mekong deltasi , 2012

Ade 2011!

Dreh dich um

Dreh dich um

Dreh dein Kreuz in den Sturm

Geh gelöst, versöhnt, bestärkt

Selbstbefreit den Weg zum Meer

Selbstbefreit auf dem Weg zum Meer